เช้านี้ปฏิบัติธรรมแล้ว รู้สึกฟุ้งซ่าน มีความรู้สึกว่าจำเป็นต้องเขียนอะไรออกมาเกี่ยวกับเหตุการณ์ในประเทศญี่ปุ่น ถ้าไม่เขียนมันก็ยังคงฟุ้งอยู่ ก็เลยขออนุญาตถ่ายทอด ณ ที่นี้เลย
จิตเศร้า จิตซึม จิตหดหู่
นี่คือสภาวะจิตของเราก่อนเกิดเหตุการณ์ในญี่ปุ่น 2 – 3 วัน และหลังจากทราบข่าวความสูญเสียและความเสียหาย สภาวะจิตที่ยังรักษาไม่ดีก็มีอาการสั่นไหว แต่เราพึงตัดความรู้สึกดังกล่าวได้แค่คิดว่า สัตว์โลกมีกรรมเป็นของของตน ดังนั้นเราจะเรียนรู้อะไรได้บางจากกรณีนี้
ทำไมต้องที่นี่ ทำไมต้องเป็นคนญี่ปุ่น
สัญญาที่มี ดึงคำตอบเรื่องนี้มาจากครั้งที่ไปปฏิบัติธรรม ณ ที่แห่งหนึ่ง มีคนเรียนถามพระอาจารย์ว่า ทำไมผู้คนจึงสูญเสียมากมาย ตายพร้อมๆ กัน ในเหตุการณ์สึนามิที่บริเวณมหาสมุทรดินเดียที่ประเทศไทยก็โดนด้วย และที่อินโดนีเซียเสียชีวิตเป็นแสนคน คนเหล่านี้ทำกรรมใดไว้ ทำไมถึงได้รับผลกรรมเช่นนี้ อาจารย์ในชี้แจงว่า หากพิจารณาตามกฎแห่งกรรม การตายก่อนวัยอันควรมีจากศีลข้อ 1 เรื่องการฆ่าการรังแกสัตว์ ดังนั้น ในลักษณะที่เกิดขึ้น คนเหล่านี้เคยร่วมทำกรรมร่วมกัน เช่น การขายอาวุธสงคราม การประดิษฐ์ระเบิดนิวเคลียร์ อันมีผลให้ผู้คนสูญเสียชีวิตจำนวนมาก ดังนั้น ลักษณะผลกรรมจึงเป็นเช่นนี้
ดังนั้น หากเปรียบเทียบสิ่งที่ได้รับยินได้ฟังมานี้ ลองพิจารณากับคนที่ประเทศญี่ปุ่น เราบางคนก็รู้สึกสงสาร เห็นใจ เศร้าใจ หดหู่ใจ ยิ่งเห็นว่า คนญี่ปุ่นมีระเบียบมีวินัย มีสติ ทำไมถึงได้รับผลกรรมเช่นนี้
หากเราพิจารณาให้แง่มุมของกฎแห่งกรรม (กฎแห่งการกระทำและการรับผลของการกระทำ) เราอาจสรุปได้เหมือนกันว่า ประเทศญี่ปุ่นค่อนข้างมีความก้าวหน้าด้านเทคโนโลยี มีการประดิษฐ์อุปกรณ์นู้นนี่เยอะแยะไปหมด อีกทั้งหยูกยาฆ่าแมลงต่างๆ ก็มากมาย มองไปหากเราเทียบเทียบ 1 ชีวิตต่อ 1 ชีวิต ไม่ดูภพภูมิที่ต่างกัน ก็เท่ากับว่าญี่ปุ่นทำปาณาติบาตค่อนข้างมาก หรืออาจทำกรรมร่วมกันที่ทำให้ผู้คนเสียชีวิตพร้อมกันจำนวนมาก
เราในฐานะชาวพุทธ เราฟัง เราก็อย่าปล่อยใจให้หดหู่ ซึมเศร้า แต่จิตมีอาการดังกล่าวก็อย่าไปปฏิเสธ แต่ก็ให้รู้ตัวให้ทัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น