นั่งพิมพ์อยู่นี้ก็มีความรู้สึกเหมือนใกล้เป็นลมตลอดเวลา รู้สึกโจทย์ในการศึกษาตัวเองยากขึ้นเรื่อยๆ ยากจนศึกษาด้วยความรู้สึกน้ำตาเล็ด แต่ก็แฟร์ ทำให้รู้ความจริงว่า เรายังเป็นกลางไม่ได้สักที
ปีนี้ โจทย์ยากขึ้น เหมือนกำลังให้รู้เรียนเรื่องเวทนา ก็เห็นนะ ว่าความเจ็บป่วยมันไม่แน่นอน วันเสาร์-อาทิตย์ ขึ้นเขาคิชกูฏ ทั้งๆ ที่ฝนตก เหตุปัจจัยก็พร้อมทื่จะทำให้ป่วยกลับไม่ป่วย กลับมาทำงาน 2 วัน ป่วยกะทันหันเป็นคออักเสบ ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลย นี่แหน่ะนะความเป็นอนิจจัง ตัวทุกข์จะแสนจะสะใจ ให้พิจารณาเวทนาให้เมามันกันไปเลย ปวดเมื่อยแทบจะลุกไม่ขึ้น จะลุกทีก็ต้องกำหนดสติกันไป ใช้จิตคุมกันให้เดินกันไป
ต้องบอกว่าเวทนารอบนี้สุดยอดจริงๆ ป่วยมาท่าทางรอบนี้คงหนักสุด ปวดเมื่อยไม่พอ ยังมีอาการวิ่งเจ็บตามเส้นเอ็นเป็นจุดๆ เหมือนอาการเอ็นอักเสบอีกต่างหาก สงสัยกลัวว่าเวทนาอยู่กับที่แล้วจะไม่ตามดู วันนี้เริ่มมีอาหารหายใจอึดอัด พอรู้ตัวกำหนดลมก็ดีขึ้น นั่งเขียนนี้กำลังสติไป ก็รู้สึกเหมือนอาการดีขึ้น
พอทำใจเป็นกลางได้เป็นพักๆ ก็ไม่รู้สึกอะไร แต่พอจิตไหลไปรวมกับเวทนา โห รู้สึกเหมือนอยากจะทิ้งกายไปเลย ความรู้สึกทุกข์ในถุงกระดูกนี้มันไม่เบาเลย ยิ่งทำให้เห็นชัดเจนตามที่พระพุทธเจ้าบอกว่า สังขารนี้เป็นกองทุกข์จริงๆ
แต่ก็ดี มีให้เห็นก็ดี มีโจทย์ให้ฝึก จะได้ไม่เสียของ
23 กุมภาพันธ์ 2555
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น